فرزندتان یویو نیست!
وقتی از طریق فیلم های مستند به زندگی جانداران دیگر روی کره زمین نگاه می کنم همیشه یک نکته نظرم را جلب می کند. تقریبا همه جانداران غیر از انسان، تا فرزندشان کاری را یاد می گیرد ، دیگر آن کار را برایش انجام نمی دهند و انجام آن کار را هر قدر سخت باشد به عهده خود او می گذارند. اما پدر و مادرهای این زمانه تا مدت ها بعد از بزرگ شدن فرزندشان کارهای او را انجام می دهند، بند کفش اش را می بندند، دکمه های لباسش را می اندازند، اتاقش را مرتب می کنند، قفسه کتاب و دفترش را تمیز می کنند، اسباب بازی هایش را جمع وجور می کنند و هر چند شرمنده کننده است اما همین رفتار را تا بزرگسالی او ادامه می دهند و خانه و ماشین و وسایل زندگی اش را می خرند، به جای او کار می کنند و خرج زن و بچه اش را می دهند یا از نوزادش نگهداری می کنند و … بدیهی است که منظور این نیست که پدر و مادر نباید به فرزندشان رسیدگی کنند یا نباید برای تشکیل زندگی به او کمک کنند. بلکه منظور این است که نباید فرزندان شان را بیکاره بار بیاورند، به خود وابسته کنند و مثل یویو تا آخر عمر آنها را برای هر کاری به والدین برگردانند! چنین فرزندانی اغلب پرتوقع، تنبل، وابسته و در نهایت غمگین و حتی پوچ گرا بار می آیند. غم و پوچ گرایی آنها از این جهت است که هیچ محصول و ثمری در زندگی ندارند و به قول معروف خیرشان به کسی نرسیده و استعدادها و توانمندی هایشان شکوفا نشده و پژمرده شده است.